|
|
||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||
|
In het overleg met de gemeente is onderstaande notitie aan de orde geweest. Beleidsplan 2009 - 2014 Inleiding In deze notitie wil de transgendergroep Groningen haar beleid formuleren, dat er op is gericht een positieve bijdrage te leveren aan de emancipatie en sociale acceptatie van transgenders in de samenleving. Het beleidsplan is ambitieus, terwijl de groep zich realiseert, dat de noodzakelijke steun uit de transgenderbeweging zelf moeilijk is te mobiliseren vanwege de impact die de uitingsvormen van transgenders kunnen hebben op gezin, buurt, werk en samenleving als geheel. Door de doelen toch zo concreet mogelijk te formuleren en aan de orde te stellen hopen wij steeds meer transgenders zover te krijgen, dat zij ook maatschappelijk gaan staan voor wie ze zijn. Alleen dan krijgen emancipatie en sociale acceptatie inhoud en zal er werkelijk iets veranderen in de nu vaak onderdrukte positie van transgenders. We nemen echter wel de tijd voor de uitvoering van onze plannen en hopen over 5 jaar concrete resultaten te hebben bereikt. Het beleidsplan dient tevens als informatiebron voor de gemeente Groningen om haar eigen beleid t.o.v. transgenders en de transgenderbeweging vorm te geven. Naar aanleiding van dit beleidsplan zullen wij te zijner tijd concrete subsidieprojecten indienen bij de gemeente. Transgendergroep Groningen Transgendergroep Groningen is de afdeling Groningen van de Landelijke Kontakt Groep Travestie en Transseksualiteit (LKG T&T) en richt zich op transgenders in de drie Noordelijke provincies, alsmede de grensstreek met Duitsland. De Transgendergroep geeft maandelijks in de stad Groningen gelegenheid aan beginnende en ervaren transgenders om in een betrekkelijk veilige omgeving te experimenteren met de eigen genderidentiteit. Zij bevordert de emancipatie van de doelgroep door regelmatig workshops en gespreksgroepen te organiseren en te bevorderen dat transgenders zelfstandig samen gaan eten of winkelen in de stad of andere maatschappelijke activiteiten te ontplooien.Hoewel de LKG T&T streeft naar lidmaatschap van de vereniging, is lidmaatschap niet noodzakelijk om mee te kunnen doen aan de activiteiten.De Transgendergroep heeft ook aandacht voor de impact, die travestie of transseksualiteit heeft op gezin en samenleving en wil de beeldvorming hieromtrent positief beïnvloeden en vooroordelen tegengaan. Naast de transgendergroep Groningen zijn er nog andere transgendergerichte activiteiten in Groningen:
-
Genderteam UMCG, dat geslachtaanpassende operaties verricht,
zowel m/v als v/m Groningen centrumgemeente
Groningen is een
belangrijke centrumgemeente voor transgenders. Niet alleen voor de
Noordelijke provincies, maar ook landelijk, doordat in Groningen (naast
de VU in Amsterdam) op het UMCG geslachtaanpassende operaties worden
uitgevoerd. Genderdysforie In de emancipatienota van minister Plasterk wordt naast homobeleid voor het eerst ook transgenderbeleid benoemd. De transgenderbeweging in Nederland kon hiervan profiteren door de subsidie die het Transgender Netwerk Nederland voor 3 jaar subsidie heeft gekregen om projecten mee te financieren. Het begrip transgender wordt als verzamelbegrip gebruikt en omvat alle uitingsvormen tussen travestie en transseksualiteit: travestieten, transgenderisten, dragqueens, dragkings, queer, interseksuelen, transseksuelen, etc. Genderdysforie als begrip geeft de verwarring aan die er bestaat over de eigen genderrol als man of vrouw zoals door geboorte en/of socialisatie is bepaald. Mensen, die het gevoel hebben in een verkeerd lichaam te zitten en zich daarover erg ongelukkig voelen kunnen ertoe besluiten een geslachtsaanpassende operatie te ondergaan. Deze groep wordt transseksueel genoemd. Je kunt echter ook transseksueel zijn zonder dat je tot een geslachtsaanpassende operatie wilt of kunt overgaan. Als je in die situatie wel volledig als lid van het andere geslacht leeft, dan wordt dat meestal transgenderist genoemd. Maar waar ligt de grens? Veel transgenders voelen bepaald geen verwarring over hun genderidentiteit, maar zijn zeer tevreden met hun gehele of gedeeltelijke keuze voor het andere geslacht. Ze zijn het echter vaak niet eens met het onderscheid tussen man en vrouw en kunnen gemakkelijk switchen van de een naar de ander. Veel travestieten voldoen aan deze omschrijving. Anderen verkeren vanaf hun vroegste jeugd echter wel in verwarring, temeer daar hun sociale omgeving hun gevoelens vaak niet herkent en/of erkent. Schuldgevoel is vaak het gevolg en men hoopt, dat het gevoel min of meer tot het andere geslacht te behoren, vanzelf wel weer over gaat. Door de gerichtheid op het andere geslacht in de pubertijd worden deze gevoelens ook vaak naar de achtergrond geduwd, maar het verdwijnt niet. Na verloop van tijd steekt het gevoel de kop weer op, maar zit men inmiddels een leefsituatie (huwelijk, kinderen, werk), die het moeilijk maakt hieraan uiting te geven. Het is ondoenlijk om aan alle tussenvormen een naam te geven, temeer, daar het vaak ook gaat om een glijdende schaal. Veel travestieten blijken later toch te kiezen voor een geslachtsaanpassende operatie. Daarom is het allesomvattende begrip “transgender” handig om de hele groep mee aan te geven. Inventarisatie Naar schatting ongeveer 5% van de Nederlandse mannen heeft een ambivalente genderidentiteit. Zij voelen zich lichamelijk of psychisch niet helemaal man. Voor een stad als Groningen betekent dit dat ongeveer 4500 mannen van de 180000 inwoners van de stad transgendergevoelens zou hebben. Slechts een zeer klein percentage hiervan geeft in het openbaar uiting aan deze gevoelens. De maandelijkse T&T-avonden in Groningen heeft een gemiddelde opkomst van rond de 20 personen, meestal man naar vrouw transgenders. Daarnaast bereikt GenderHome, dat zich alleen richt op transseksuelen ongeveer een zelfde aantal.Deze bezoekers komen echter niet alleen uit de stad Groningen, maar uit de drie Noordelijke provincies. Hoewel lang niet iedereen de behoefte heeft in het openbaar of via de T&T-avonden uiting te geven aan zijn of haar genderidentiteit, zal duidelijk zijn, dat een zeer groot percentage van de mensen met transgendergevoelens door allerlei oorzaken hieraan geen uiting geeft. Zij zitten nog “in de kast”. De Landelijke Kontakt Groep Travestie en Transseksualiteit (LKGT&T) streeft naar emancipatie van transgenders en wil met de lokale sociëteiten transgenders gelegenheid geven in een veilige omgeving uiting te geven aan hun transgendergevoelens en wil daarmee een springplank zijn naar maatschappelijke participatie en integratie van transgenders. Probleembeschrijving Mensen met transgender gevoelens bevinden zich vaak in een sociaal isolement dat veel weg heeft van een levenslange veroordeling. Ze kunnen er vrijwel nergens mee terecht. Wegstoppen of onderdrukken helpt niet of hoogstens tijdelijk. Geen apotheker heeft er een pil en geen arts een recept voor. Sterker nog, de meeste artsen, psychologen en andere hulpverleners hebben niet of nauwelijks een goed antwoord op, laat staan een luisterend oor voor iemand met deze gevoelens die zich om raad bij hen meldt. Hierdoor wordt het gevoel van isolement alleen maar versterkt. Van de grote groep transgenders zijn er maar enkelen die zichzelf zodanig accepteren dat zij zich gewoon op straat durven te vertonen om de stad in te gaan, te winkelen, een terrasje te pakken, enz. Kenmerkend voor deze groep, voor het overgrote deel mannen, is dat zij er als vrouw zo normaal (‘passabel’) mogelijk uit (willen) zien. Dat is iets totaal anders dan wat evenementen als roze maandag of de Canal Parade laten zien. Daar gaat het vooral om theatraal vertoon. Leuk, maar het heeft niets te maken met wat de doorsnee transgender graag zou willen zijn of doen. Maatschappelijk rust er nog een groot taboe op het uiten van transgendergevoelens. Het begint al bij de zelfacceptatie. Moeite met de zelfacceptatie wordt mede veroorzaakt door de waarden en normen, die je hebt meegekregen in het socialisatieproces. En daarbinnen werd je als jongen of als meisje, afhankelijke van de uiterlijke geslachtskenmerken, opgevoed. Tussenvormen of andere vormen kwamen daarbinnen niet voor. Vervolgens is er het taboe van transgender in een relatie. De partner (meestal een vrouw) dacht met een man getrouwd te zijn en blijkt nu deels ook een vrouw als concurrent in huis te hebben. Dat trekken veel vrouwen niet, waardoor veel transgenders geen gelegenheid krijgen thuis met hun genderrol te experimenteren. Buiten medeweten van de partner om wordt moeizaam wat aangeklooid of een T&T-avond bezocht. De meeste partners van transgenders hebben veel moeite met de gevoelens van hun partner, hetgeen de emancipatie van de doelgroep niet bevordert. Als er vervolgens ook nog kinderen in het gezin zijn, dan wordt het taboe nog groter. Zij mogen het in veel gevallen al helemaal niet weten. Maar kinderen zijn nieuwsgierig, dus moeten er allerlei maatregelen worden getroffen, zodat zij niet per ongeluk geconfronteerd worden met de uitingen van hun vader. Heb je als transgender deze problemen niet, of heb je ze overwonnen, dan pas ontstaat er meer ruimte om te experimenteren. Maar ook dan nog wordt je beperkt in je mogelijkheden. De buurt, familie en vrienden mogen het meestal niet weten. Dus moet je ongezien de deur uit kunnen, meestal in het donker, om elders een T&T-avond of andere gelegenheid te bezoeken, waar je jezelf kunt zijn. Dit alles speelt zich nog steeds af in de beslotenheid van een gelegenheid met gelijkgestemden. Meer openbaar optreden is nog weer een stap verder. Het begint met schuchter een kledingwinkel bezoeken in een vreemde stad, maar kan zich verder uitbreiden tot gezamenlijk shoppen met t-vriendinnen. Transgender op het werk is eigenlijk alleen weggelegd voor transseksuelen, die definitief het besluit hebben genomen en een geslachtsaanpassende operatie hebben ondergaan. Zij kunnen niet anders. Echter vaak met verlies van relatie, kinderen en werk als gevolg. Een nieuwe baan op een lager niveau is veelal het gevolg. Er zijn natuurlijk ook goede voorbeelden van transseksuelen, die hun baan en hun relatie hebben kunnen behouden of (zeer grote uitzondering) travestieten, die zowel als man als als vrouw op het werk verschijnen. Noodzakelijke veranderingen Om de emancipatie van de transgenders te bevorderen zou er zowel bij henzelf als in de maatschappelijk context iets moeten veranderen. De zelfacceptatie zou bevorderd moeten worden, maar daarnaast ook de sociale acceptatie. Door een grotere zelfacceptatie komen mensen eerder uit de kast en raakt de maatschappelijke omgeving meer gewend aan de verschillende uitingsvormen van transgenders en wordt daarmee de sociale acceptatie vergroot. Als er anderzijds sprake zou zijn van meer sociale acceptatie, dat je mag zijn wie je bent, thuis, op straat, in je werk, dan zal dit transgenders stimuleren om eerder uit de kast te komen. De emancipatie van onze doelgroep is in eerste instantie een taak van (initiatieven uit) de doelgroep zelf. De gemeentelijke overheid kan hierbij echter wel faciliterend zijn en een duidelijk standpunt innemen t.a.v. transgenders. Bevorderen sociale acceptatie Om sociale acceptatie te bevorderen zijn een aantal aspecten van belang:
1.
De zichtbaarheid van transgenders moet worden vergroot ad 1. Vergroting zichtbaarheid. Naast de transseksuelen, die door hun transitie niet anders kunnen dan zichtbaar zijn, zouden ook de andere uitingsvormen en dan vooral de travestieten meer als travestiet aan het maatschappelijk gebeuren moeten deelnemen. De grootste groep van de transgenders wordt gevormd door de travestieten, maar doordat zij slechts af en toe door het leven gaan als iemand van het andere geslacht, en dan ook nog vaak alleen thuis of tijdens een T&T-avond, is de zichtbaarheid van deze groep niet erg groot. De groep, die wel zichtbaar is, zijn de showtravestieten en de dragqueens, die er genoegen in scheppen om uitbundig uitgedost zich te laten zien, op te treden of in tv-programma’s te verschijnen. Zij vormen echter geen representatief beeld van de groep travestieten als geheel. De meeste travestieten willen het liefst geaccepteerd worden en er zoveel mogelijk uitzien als de doorsnee vrouw in de straat. Het is helaas geen gebruik om als travestiet aan het verenigingsleven mee te doen, te sporten, naar het werk te gaan, concerten te bezoeken of aan politiek te doen. De behoefte aan privacy i.v.m. de situatie thuis of de maatschappelijke positie naast de beperkte sociale acceptatie verhinderen dit in de meeste gevallen. We denken, door meer activiteiten buiten de gebruikelijke T&T-avonden te organiseren, samen te werken met homo-initiatieven en het bevorderen van voorlichting door transgenders zelf, een bijdrage aan het bevorderen van de zichtbaarheid te leveren. Dit kan o.m. door mee te doen aan manifestaties, zoals op 5 mei, roze zaterdag en de coming out-dag. ad 2. Positieve beïnvloeding van de beeldvorming Hoewel er geen eenduidig onderzoek over bekend is, is onze eigen indruk, dat travestie en transseksualiteit sterk wordt geassocieerd met zware persoonlijke problematiek, homoseksualiteit en extravagantie. De transgenderbeweging zelf zou er meer aan moeten werken, dat de beeldvorming meer gekoppeld is aan positieve aspecten van het transgender zijn, zoals bijvoorbeeld: transgenders leveren een bijdrage aan diversiteit en kleurrijkheid van de samenleving; transgenders besteden zorg aan het uiterlijk, zijn attent, gevoelig en liefdevol en misschien wel betere partners. In de vormgeving en teksten van posters en informatiefolders zou dit aspect nadrukkelijk aan de orde moeten komen. Transgenders kunnen de beeldvorming ook beïnvloeden door bij publiekelijk optreden zich bewust te zijn van de wijze waarop zij in uiterlijk en gedrag over komen bij de gesprekspartners en er steeds voor proberen te zorgen, dat er een positief beeld achterblijft. ad 3. Vooroordelen tegengaan Vooroordelen worden tegengegaan daar te laten zien, dat de werkelijkheid anders is dan men denkt waar te nemen. Het betekent zichtbaar zijn, het gesprek aangaan, voorlichting geven, positief in de publiciteit komen ad 4. Voorlichting over transgenders bevorderen Door de transgenderbeweging moet er stevig ingezet worden op uitbreiding en verbetering van voorlichting over transgenders. Tot nu toe wordt incidenteel op persoonlijke titel iets aan voorlichting gedaan. Voorlichting moet structureel aangepakt worden en er moet voldoende en eigentijdse informatiemateriaal beschikbaar komen. Ervaringsdeskundigen moeten worden getraind in het geven van voorlichting. ad 5. Tegengaan van discriminatie Hoewel er gelukkig veel positieve voorbeelden zijn, komt het te vaak voor dat transgenders (transseksuelen in dit geval) naast hun relatie ook nog eens hun baan verliezen omdat de werkgever niet goed om kan gaan met het veranderingsproces dat zich voordoet bij de transgender. Na een periode van werkloosheid komen nogal wat transgenders terecht in een baan ver beneden hun capaciteiten. Vooral in representatieve functies worden transgenders geweerd. Verbetering van wet- en regelgeving hieromtrent zal op landelijke schaal moeten worden aangepakt. Voor het Transgender Netwerk Nederland (TNN) is dit dan ook een speerpunt. Op regionaal niveau zal er in voorkomende gevallen door vakbond en discriminatiemeldpunt aandacht voor deze problematiek moeten zijn. De transgendergroep Groningen zal vooral moeten signaleren en intermediair zijn voor individuele transgenders. De gemeente zou zich moeten afvragen wat het beleid in deze is als een ambtenaar kenbaar maakt transseksueel te zijn en hoe het daar mee om kan gaan. In leerboeken over klinische psychologie komt homofilie niet (meer) voor. Er wordt echter veel aandacht besteed aan genderidentiteitsstoornissen en travestiefetisjisme als parafilie. DSM-IV-TR definieert een parafilie als steeds terugkerende, intense seksueel opwindende fantasieën, seksuele impulsen of gedragingen, die tenminste 6 maanden bestaan. Bij de uitleg over travestiefetisjisme zullen veel travestieten zich herkennen, maar verontwaardigd zijn over de stoornisstempel parafilie, die men krijgt, omdat men zich daarin toch niet herkent. De verontwaardiging wordt mede gevoed, doordat homofilie, dat toch erg vergelijkbaar is als menselijke variant, totaal niet in het leerboek voorkomt. Homofilie heeft met seksuele gerichtheid te maken en transgender met sekse-gerichtheid. Niet hetzelfde, maar wel te vergelijken en met dezelfde strijd. Homofilie wordt in de leerboeken niet meer discriminerend als ziekte of afwijking gebracht, wellicht mede dankzij de emancipatiestrijd van de homobeweging. Transgenders zouden ook moeten strijden tegen deze vorm van discriminatie. Concrete initiatieven. De sociale acceptatie kan krachtig worden ondersteund door in de randvoorwaardelijke sfeer een aantal projecten te concretiseren. a. Kennis- voorlichtings- en informatiepunt (Transgender Informatie Centrum)
Groningen, één van
de twee Nederlandse steden (naast Amsterdam) met de mogelijkheid om
geslachtsaanpassende operaties uit te voeren en universtiteitsstad bij
uitstek, kan meer doen om de kennis omtrent transgenderproblematiek te
vergroten. Het thema is geen onderdeel van lessen maatschappijleer of
andere vakken en voor informatie op dit punt is er geen centraal punt
waar men terecht kan. Om hierin verbetering in te brengen denken wij
aan: b. Hulpverleningscentrum (Transgender Hulpverlenings Centrum)
Omdat de
transgenderproblematiek nog voornamelijk in de taboesfeer ligt en het
een grote druk legt op de transgender en zijn/haar relatie/gezin, zou er
meer gedaan moeten worden op het terrein ven de professionele en niet
professionele hulpverlening. Professionele hulpverlening is er slechts
sporadisch in Nederland te vinden en in het Noorden niet of nauwelijks.
De niet professionele hulpverlening bestaat uit welwillende initiatieven
van ervaringsdeskundigen al of niet binnen LKG-verband. Wij weten uit
eigen waarneming, dat er veel leed is onder transgenders en hun
relaties. We zouden de hulpverlening willen verbeteren en helder
structureren door: c. Onderzoekscentrum (Transgender Onderzoek Centrum) Er is geen of slechts weinig onderzoek onderzoek gedaan naar transgenderproblematiek. Eigenlijk weten heel we heel weinig. Vermoedelijk heeft 5% van de mannelijke Nederlandse bevolking transgendergevoelens, maar de onderzoeken zijn verouderd en hoe de verdeling over de verschillende uitingsvormen is ook weinig bekend. Er zijn nog vele vragen die beantwoord zouden kunnen worden. Bij de RutgerNisso Groep was er deskundigheid in de persoon van Paul Vennix, maar die is inmiddels met pensioen. Momenteel wordt er geen onderzoek gedaan voor zover ons bekend.
Onderzoek achten
wij van belang, om beter te kunnen signaleren, informeren en
hulpverlenen, om discriminatie te bestrijden en te voorkomen en om de
participatie en integratie van transgenders te bevorderen. Wij denken
aan het opzetten van een onderzoeksstichting/instelling die zich bezig
houdt met (vragen rond): Het lijkt ons zinvol, dat er een leerstoel transgenderstudies komt aan de Rijks Universiteit Groningen. Daarmee is er een gezicht en een aanspreekpunt, hetgeen het werven van fondsen voor onderzoek zal vergemakkelijken. Ook kan op die manier gemakkelijker via studenten onderzoek worden opgestart. Hij of zij kan collegereeksen geven. d. Training en oefencentrum (Transgender Trainings Centrum) Omdat transseksualiteit en travestie zich nog voornamelijk in de taboesfeer bevinden, speelt dit zich nog voornamelijk in het geheim of in de huiselijke kring af. Wanneer men toch de stap neemt om meer in het openbaar uiting te geven aan de eigen transgendergevoelens, dan voelt de transgender zich vaak erg ongemakkelijk en is er vaak geen of onvoldoende kennis van het persoonlijk voorkomen als vrouw (houding, kleding, make-up, etc). Transgenders weten vaak niet hoe ze er uit willen zien, ze hebben geen ervaring zoals vrouwen. Vrouwen hebben een biologische voorsprong en ervaring om er leuk uit te zien. Mannen die net uit de kast komen hebben vaak geen idee hoe ze er uit zien als vrouw (of hoe ze overkomen als vrouw) en hoe ze er uit zouden willen zien. Ze grijpen al snel naar de typisch vrouwelijk attributen, zoals (te) hoge hakken, (te)korte rokken en (te)lang haar. Training en oefening bevordert de eigenwaarde en het zelfvertrouwen van de transgender, het bevordert de eigen keuze van houding en uiterlijk voorkomen. De sociëteit van de LKGT&T voorziet in een behoefte door regelmatig workshops en gespreksavonden te organiseren. De stap naar buiten wordt daarmee gemakkelijker gemaakt en de zichtbaarheid vergroot. Wij stimuleren daarnaast, dat uitgaansgelegenheden vertrouwder raken met transgenders door ook gezamenlijk de stad in te gaan, te gaan winkelen, te borrelen of te gaan eten of museum en theaterbezoek te bevorderen. Een aantal uitgaansgelegenheden richten zich al op transgenders, zoals Golden Arm, Vival la Diva en de Oude Wacht. Veel kleding-, schoenenwinkels, pruikenzaken als Koopal, schoonheidssalons als Studio Lafie en parfumeries als Ici Paris en Douglas zijn al vertrouwd met transgenders door de workshops, die we hen laten verzorgen of door het bezoek dat transgenders aan de winkels brengen. We hebben al eens een cursus visagie laten verzorgen door het Noorderpoort College met goede resultaten. Het lijkt ons een goede gedachte om jaarlijks een cursus Persoonlijk Voorkomen te organiseren, waarin allerlei aspecten van het “vrouw-zijn” worden opgenomen. Deze cursus zou kunnen worden verzorgd door een Gronings opleidingsinstituut. Daarmee wordt het tevens publiekelijk gemaakt, wat de sociale acceptatie bevordert. De cursuskosten mogen echter niet te groot zijn, omdat dit de drempel, die toch al hoog ligt, nog verder vergroot. e. T&T-avonden Door bovenstaande initiatieven denken wij, dat de sociale acceptatie wordt vergroot. De doelgroep straalt meer zelfvertrouwen uit, men kleedt zich volgens de heersende mode en men laat zich zien. Het bevorderen van de sociale acceptatie kan uiteindelijk het best door de doelgroep zelf worden gerealiseerd. Daarom zijn en blijven ook de huidige laagdrempelige T&T-ontmoetingsavonden van groot belang. Ons ontbreken echter voldoende middelen om op een effectieve manier vorm te geven aan de begeleiding van transgenders. De huidige locatie voldoet niet aan de eisen die wij zouden willen stellen als het gaan om het bevorderen van openheid en emancipatie. Om een aantal te noemen: geen of weinig parkeergelegenheid vlakbij; onaantrekkelijk entree; niet toegankelijk voor gehandicapten; geen eigen entree; geen ramen naar buiten, geen aparte gespreksruimtes; geen omkleedmogelijkheid.
Wat we graag zouden
willen: Beleid gemeente
Behalve, dat van de
transgender zelf initiatief wordt gevraagd om de sociale acceptatie te
bevorderen door meer zichtbaar te zijn denken wij, dat de gemeente ook
een bijdrage kan leveren: Specifiek
Geven van
projectsubsidie voor:
Het ondersteunen of
faciliteren van:
Maart 2009
Jeanine |
|||||||||||||||
