TRANSSEKSUALITEIT

 

"Met mijn kinderen heb ik nog maar weinig contact"
"Ik heb hun hele vaderbeeld geweld aangedaan"

Paulien Benschop (57): “Ik ben geboren als Ewoud, de oudste zoon van een groot gezin. Al heel jong wist ik dat ik liever een meisje wilde zijn, maar daar sprak ik met niemand over. Ik trouwde en kreeg twee zoons. Niet tegen mijn zin trouwens, want ik was stapelverliefd op mijn vrouw. Nu zeg ik dat ik lesbisch ben, toen was ik een man met een lieve vrouw en twee kinderen

Mijn vrouw wist van mijn geheime wens. Ze gaf me de ruimte om me in mijn werkkamer te verkleden. Dat gebeurde stiekem, de kinderen wisten ook nergens van. Ik was doodsbang voor mijn gevoelens. Wat zou er gebeuren als ik eraan toegaf? Dan zou ik misschien mijn gezin, mijn familie, vrienden, buren, collega’s en noem maar op verliezen. Ik schoof het voor me uit en leefde van weekend naar weekend, naar het moment dat ik me weer kon verkleden.

Op een gegeven moment kon ik mijn gevoelens niet meer negeren. Ik wist dat ik eraan kapot zou gaan als ik zo verder zou leven. Dat was heel, heel moeilijk. Voor mij, maar ook voor mijn vrouw. Ik wist dat zij bij me weg zou gaan als ik als vrouw door het leven zou gaan en dat is ook gebeurd. Na 32 jaar huwelijk zijn we gescheiden.

Na een lang traject vol medische, psychologische en psychiatrische onderzoeken en hormoonbehandelingen, ben ik op 7 februari 2007 geopereerd. Die datum staat in mijn geheugen gegrift. Eigenlijk is het een soort verjaardag; ik werd geboren als vrouw. Ik ging jubelend de operatiekamer in en kwam er met borsten en een vagina weer uit.

Het allermooiste was dat mijn moeder me Paulien ging noemen. Zij is namelijk dement. Alles wat er vandaag gebeurt, vergeet ze. Het is gewoon een wonder dat ze mijn naam onthoudt. Ik heb haar gevraagd hoe ze me zou hebben genoemd als ik een meisje was geweest, maar die naam bleek ze later aan mijn zusje te hebben gegeven. Ik heb Paulien gekozen omdat ik ooit een collega had die zo heette. Ik vond het zo’n mooie naam.

Nu ik vrouw ben, ben ik heel erg veranderd. Ik ben veel zachter geworden, gevoeliger. Als man liet ik veel dingen niet toe. Niet dat je als man niet mag huilen, maar ik vond dat ik dat niet kon maken. Nu ik me niet meer hoef te verzetten, laat ik me veel makkelijker gaan. Het leven is nu zo veel meer ontspannen, ik vind het een genot. Het is heerlijk om zonder angst vrouw te kunnen zijn. Ik wil ook nooit meer terug, echt nooit meer.

Ik weet nu dat mijn angst dat iedereen om me heen me zou laten vallen onterecht was. Mijn collega’s, de meeste vrienden en familie hebben me geaccepteerd. Alleen mijn kinderen hebben het er nog heel erg moeilijk mee. Het is een ramp voor ze. Ik heb hun hele vaderbeeld geweld aan gedaan. Ik heb me van te voren niet goed gerealiseerd dat het zó moeilijk voor ze zou zijn, maar toch zou ik het niet terug willen draaien. Het was voor mij geen keuze, ik kón gewoon niet anders. We hebben weinig contact, maar ik blijf hopen dat het goed komt.

 Ik heb een heel rijk leven, met veel leuke dingen. Zo ben ik volop aan het daten. Ik heb al een paar leuke vrouwen ontmoet. Er is nog geen relatie uit voorgekomen, maar er is iemand bij die ik heel leuk vind.

Ik geniet enorm van alle dingen die ik als man niet kon doen en nu wel volop doe. Zoals winkelen. Nu ik eindelijk mag shoppen, vind ik het zo leuk. Ik zit ook op naailes. Als klein jongetje hielp ik mijn moeder bij het maken van kleding, maar op een gegeven moment kon dat niet meer. Mijn zusjes namen die taak over en ik moest jongensdingen gaan doen. Later in mijn huwelijk wilde mijn ex ook niet dat ik achter de naaimachine kroop, maar nu kan het eindelijk. Ik vind het heerlijk. Ik ben niet heel handig, maar het is gewoon zó leuk om te doen. De helft van de les zit ik met de andere vrouwen te kletsen. Soms gaat het over vrouwendingen als ongesteld zijn of de overgang, maar dan voel ik me niet buitengesloten. Ik ben ook niet jaloers, ik noem mezelf een luxevrouw dat ik dat allemaal niet mee hoef te maken. Ik voel me juist vereerd dat ze er met mij over praten, want het betekent dat ik erbij hoor.”

 Met dank aan de Landelijke Kontakt Groep Travestie en Transseksualiteit

 Tekst:  Deborah Ligtenberg